Από τους αγανακτισμένους στον Κασιδιάρη και στη «Ζώνη»

Πριν ένα χρόνο η πλατεία Συντάγματος κατακλυζόταν από δεκάδες χιλιάδες «αγανακτισμένους» πολίτες που διαμαρτύρονταν, στην αρχή ειρηνικά , στη συνέχεια δυναμικά έως δυναμικότατα, για την οικονομική κρίση και την πολιτική της κυβέρνησης. Λίγο αργότερα η «πολιτικοποίηση» του κινήματος αυτού δημιούργησε τις λαϊκές συνελεύσεις επί μέρους πλατειών που υποτίθεται συντόνιζε κι εξειδίκευε κατά περιοχή τις εκδηλώσεις διαμαρτυριών. Έγινε τότε μόδα η τραμπούκικη  (κι οπωσδήποτε ξένη με τις παραδόσεις της Αριστεράς) μέθοδος της διάλυσης δημοσίων συγκεντρώσεων, «άλλων», ιδίως αν σ’ αυτές τις «διαφορετικές» συμμετείχαν βουλευτές που είχαν ψηφίσει το Μνημόνιο.

… και τα κακά νέα

Το ζήτημα όμως, σε συνέχεια των παραπάνω, βρίσκεται στο αν και πόση λογική έχει μείνει σ’ αυτήν την γωνιά του πλανήτη. Την περασμένη εβδομάδα με τον γερμανό συνάδελφο Μίκαελ Τούμαν της έγκυρης DIE ZEIT, πραγματοποιήσαμε μια μεγάλη έρευνα σε τρία επίπεδα για την οικονομική κατάσταση στην χώρα, τις προοπτικές της , αλλά και το βάθος της κρίσης, όπως επίσης και για το πώς απλοί άνθρωποι και σημαίνουσες εταιρείες ετοιμάζονται για το απευκταίο , εφιαλτικό σενάριο της εξόδου από την ευρωζώνη.

Δεσμεύομαι να μεταφέρω  στο Portnet.gr τα σχετικά ρεπορτάζ, παράλληλα με την δημοσίευση τους στην εφημερίδα. Προς το παρόν μπορώ να αποδώσω την εικόνα που εισπράξαμε με μια λέξη: μαυρίλα!

Τα καλά νέα…

Τα καλά νέα έρχονται – από πού αλλού;- από την θάλασσα. Την Ναυτιλία που, παρά την δική της κρίση, αντέχει. Την ελληνική ναυτιλία που , όπως δείχνουν όλες οι έρευνες  και επιβεβαιώνουν οι σχετικές αναλύσεις διεθνών οίκων, προσαρμόζεται σ’ ένα αντίξοο περιβάλλον και διατηρεί τον πρωταγωνιστικό της ρόλο.

Τα «Ποσειδώνια 2012», που ανοίγουν τις πύλες του την Δευτέρα το βράδυ, υπογραμμίζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τα παραπάνω.

Για τις παραλίες, χωρίς προκαταλήψεις

Ο Πειραιάς έχει δυο ωραίες παραλίες. Τα Βοτσαλάκια και τη Φρεαττύδα. (Για την ακρίβεια  μόνο η πρώτη  είναι φυσική , αφού η Φρεαττύδα δημιουργήθηκε από προσχώσεις και αφού βοήθησαν αρκετές δυνατές σοροκάδες, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει). Οι παραλίες αυτές χρόνια τώρα έχουν εγκαταλειφθεί. Κατ’ αρχήν ήταν η μόλυνση του Σαρωνικού, ιδίως γύρω από το λιμάνι, που έκανε απαγορευτικό το μπάνιο εκεί, οπότε λίγους πείραξε η εγκατάλειψη.

Η Ψυτάλλεια, η σύσκεψη, η Πειραϊκή "συμφωνία"

…και μια προσωπική δικαίωση
 

Την περασμένη Δευτέρα η αντιπεριφέρεια Πειραιά οργάνωσε μία ευρύτατη σύσκεψη με βουλευτές της πόλης, δημάρχους, δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους, εκπροσώπους φορέων, δημοσιογράφους κλπ με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις περί την Ψυτάλλεια.Οι τακτικοί αναγνώστες του Portnet.gr έχουν την εικόνα στο μυαλό τους: όπως έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν η ΕΥΔΑΠ με μια κοινωνικά άδικη, περιβαλλοντικά απαράδεκτη, οικονομικά ασύμφορη και πολιτικά προκλητική απόφαση της στέλνει τα λύματα της Ανατολικής Αττικής στην ήδη κορεσμένη Ψυτάλλεια.

Η Ελλάδα της θάλασσας, η Ελλάδα που αντιστέκεται…
 

Σε μια εξόχως καταθλιπτική και γεμάτη ανασφάλειες συγκυρία διοργανώνονται φέτος τα «Ποσειδώνια». Η γιορτή της παγκόσμιας ναυτιλίας, που φέρνει κάθε δύο χρόνια στο επίκεντρο των δραστηριοποιούμενων στην και περί τη θάλασσα επιχειρηματιών και εργαζομένων την Ελλάδα. Την παγκόσμια πρωταγωνίστρια της ναυτιλίας. 

Φέτος τα «Ποσειδώνια» καταφέρνουν να ξεπεράσουν το μουντό τοπίο της σημερινής, υπό χρεωκοπία Ελλάδας.

4 χρόνια σε 40 μέρες;

Τις δέκα μέρες των διερευνητικών εντολών είχαμε δυο βασικούς  πρωταγωνιστές: τον Αλέξη Τσίπρα στην κατηγορία της τραγωδίας και τον Πάνο Καμμένο, που διεκδικεί το βραβείο στην κατηγορία της κωμωδίας - Όσκαρ πήγα να γράψω.

Βέβαια το ελληνικό δράμα περιλαμβάνει κι άλλους, με μικρότερους ή σοβαρότερους ρόλους, αλλά ας σταθούμε σήμερα στους δυο που ξεχώρισαν. Και ας αρχίσουμε με τον Καμμένο, που πιθανολογείται ότι αποτελεί πλέον «καμμένο χαρτί», αφού έμπλεξε ενώπιον της Προεδρίας της Δημοκρατίας τα χαρτιά του.