Απ’ του Ξαβέρη στη Δραπετσώνα κι από κει στην πλατεία Κοραή

Γεγονότα, παρασκήνια και στιγμιότυπα –εύθυμα και σοβαρά- μιας «ξεχωριστής» μέρας για το μεγάλο λιμάνι.

Παρασκευή 22 Ιουνίου. Μια κυριολεκτικά μεγάλη ημέρα. Το θερινό ηλιοστάσιο της προηγούμενης , άλλωστε, εγγυάται ότι όλες αυτές εδώ οι μέρες του Ιούνη είναι όντως μεγάλες. Ο ήλιος ανατέλλει λίγα λεπτά μετά τις έξι, έχει αρχίσει να γλυκοχαράζει όμως σχεδόν από τις πεντέμισι κι οι λάμπες δεν θα ανάψουν μέχρι τις εννιάμιση  περίπου. Μεγάλη μέρα γιατί θα έπαιζε κι η εθνική με τη Γερμανία, αλλά μια που γράφω μετά το ματς, ας το καλύτερα.

Για το μεγάλο λιμάνι όμως και για τον Πειραιά υπήρχε κι άλλος λόγος που η μέρα ήταν μεγάλη.

Από τους αγανακτισμένους στον Κασιδιάρη και στη «Ζώνη»

Πριν ένα χρόνο η πλατεία Συντάγματος κατακλυζόταν από δεκάδες χιλιάδες «αγανακτισμένους» πολίτες που διαμαρτύρονταν, στην αρχή ειρηνικά , στη συνέχεια δυναμικά έως δυναμικότατα, για την οικονομική κρίση και την πολιτική της κυβέρνησης. Λίγο αργότερα η «πολιτικοποίηση» του κινήματος αυτού δημιούργησε τις λαϊκές συνελεύσεις επί μέρους πλατειών που υποτίθεται συντόνιζε κι εξειδίκευε κατά περιοχή τις εκδηλώσεις διαμαρτυριών. Έγινε τότε μόδα η τραμπούκικη  (κι οπωσδήποτε ξένη με τις παραδόσεις της Αριστεράς) μέθοδος της διάλυσης δημοσίων συγκεντρώσεων, «άλλων», ιδίως αν σ’ αυτές τις «διαφορετικές» συμμετείχαν βουλευτές που είχαν ψηφίσει το Μνημόνιο.

… και τα κακά νέα

Το ζήτημα όμως, σε συνέχεια των παραπάνω, βρίσκεται στο αν και πόση λογική έχει μείνει σ’ αυτήν την γωνιά του πλανήτη. Την περασμένη εβδομάδα με τον γερμανό συνάδελφο Μίκαελ Τούμαν της έγκυρης DIE ZEIT, πραγματοποιήσαμε μια μεγάλη έρευνα σε τρία επίπεδα για την οικονομική κατάσταση στην χώρα, τις προοπτικές της , αλλά και το βάθος της κρίσης, όπως επίσης και για το πώς απλοί άνθρωποι και σημαίνουσες εταιρείες ετοιμάζονται για το απευκταίο , εφιαλτικό σενάριο της εξόδου από την ευρωζώνη.

Δεσμεύομαι να μεταφέρω  στο Portnet.gr τα σχετικά ρεπορτάζ, παράλληλα με την δημοσίευση τους στην εφημερίδα. Προς το παρόν μπορώ να αποδώσω την εικόνα που εισπράξαμε με μια λέξη: μαυρίλα!

Τα καλά νέα…

Τα καλά νέα έρχονται – από πού αλλού;- από την θάλασσα. Την Ναυτιλία που, παρά την δική της κρίση, αντέχει. Την ελληνική ναυτιλία που , όπως δείχνουν όλες οι έρευνες  και επιβεβαιώνουν οι σχετικές αναλύσεις διεθνών οίκων, προσαρμόζεται σ’ ένα αντίξοο περιβάλλον και διατηρεί τον πρωταγωνιστικό της ρόλο.

Τα «Ποσειδώνια 2012», που ανοίγουν τις πύλες του την Δευτέρα το βράδυ, υπογραμμίζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τα παραπάνω.

Για τις παραλίες, χωρίς προκαταλήψεις

Ο Πειραιάς έχει δυο ωραίες παραλίες. Τα Βοτσαλάκια και τη Φρεαττύδα. (Για την ακρίβεια  μόνο η πρώτη  είναι φυσική , αφού η Φρεαττύδα δημιουργήθηκε από προσχώσεις και αφού βοήθησαν αρκετές δυνατές σοροκάδες, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει). Οι παραλίες αυτές χρόνια τώρα έχουν εγκαταλειφθεί. Κατ’ αρχήν ήταν η μόλυνση του Σαρωνικού, ιδίως γύρω από το λιμάνι, που έκανε απαγορευτικό το μπάνιο εκεί, οπότε λίγους πείραξε η εγκατάλειψη.

Η Ψυτάλλεια, η σύσκεψη, η Πειραϊκή "συμφωνία"

…και μια προσωπική δικαίωση
 

Την περασμένη Δευτέρα η αντιπεριφέρεια Πειραιά οργάνωσε μία ευρύτατη σύσκεψη με βουλευτές της πόλης, δημάρχους, δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους, εκπροσώπους φορέων, δημοσιογράφους κλπ με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις περί την Ψυτάλλεια.Οι τακτικοί αναγνώστες του Portnet.gr έχουν την εικόνα στο μυαλό τους: όπως έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν η ΕΥΔΑΠ με μια κοινωνικά άδικη, περιβαλλοντικά απαράδεκτη, οικονομικά ασύμφορη και πολιτικά προκλητική απόφαση της στέλνει τα λύματα της Ανατολικής Αττικής στην ήδη κορεσμένη Ψυτάλλεια.

Η Ελλάδα της θάλασσας, η Ελλάδα που αντιστέκεται…
 

Σε μια εξόχως καταθλιπτική και γεμάτη ανασφάλειες συγκυρία διοργανώνονται φέτος τα «Ποσειδώνια». Η γιορτή της παγκόσμιας ναυτιλίας, που φέρνει κάθε δύο χρόνια στο επίκεντρο των δραστηριοποιούμενων στην και περί τη θάλασσα επιχειρηματιών και εργαζομένων την Ελλάδα. Την παγκόσμια πρωταγωνίστρια της ναυτιλίας. 

Φέτος τα «Ποσειδώνια» καταφέρνουν να ξεπεράσουν το μουντό τοπίο της σημερινής, υπό χρεωκοπία Ελλάδας.

4 χρόνια σε 40 μέρες;

Τις δέκα μέρες των διερευνητικών εντολών είχαμε δυο βασικούς  πρωταγωνιστές: τον Αλέξη Τσίπρα στην κατηγορία της τραγωδίας και τον Πάνο Καμμένο, που διεκδικεί το βραβείο στην κατηγορία της κωμωδίας - Όσκαρ πήγα να γράψω.

Βέβαια το ελληνικό δράμα περιλαμβάνει κι άλλους, με μικρότερους ή σοβαρότερους ρόλους, αλλά ας σταθούμε σήμερα στους δυο που ξεχώρισαν. Και ας αρχίσουμε με τον Καμμένο, που πιθανολογείται ότι αποτελεί πλέον «καμμένο χαρτί», αφού έμπλεξε ενώπιον της Προεδρίας της Δημοκρατίας τα χαρτιά του.

Τι θα γίνει αν;

Λοιπόν, με ρώτησαν τι προβλέπω να γίνει. Νομίζω ότι από τις πολλές εναλλακτικές που υπάρχουν (από κακές έως εφιαλτικές), η καλύτερη θα ήταν να γίνουμε η Κούβα της Μεσογείου, να κόψουμε εθνικό νόμισμα -προτείνω την χαλώνα που είχαν στην Αίγινα, κατά την αρχαιότητα- και μ' αυτό να πληρώνουμε το (σχεδόν) τσάμπα πετρέλαιο που θα μας στέλνει ο Τσάβες. Επιπλέον στα θετικά της προοπτικής αυτής είναι ότι οι γυναίκες μας θα γίνουν ακόμη πιο φιλελεύθερες σε ότι αφορά το σεξ (θα είναι και επάγγελμα κι ευχαρίστηση, κατά τα κουβανικά πρότυπα), θα τριγυρνάμε όλη μέρα μ' ένα φανελάκι στους δρόμους, θα τρώμε ψάρια αν ψαρεύουμε ή φρούτα στα χωριά, θα χορεύουμε σάλσα, αλλά και θα ρίχνουμε ζειμπεκιές, θα κάνουμε ότι δουλεύουμε και το κράτος θα κάνει ότι μας πληρώνει και θα ακούμε δεκαοχτάωρες ομιλίες από τον έλληνα Φιντέλ - αφήνω την φαντασία σας να τον βρει.

Υπόθεση εργασίας και μια απορία

Υπόθεση εργασίας:


 Ο ΣΥΡΙΖΑ σαρώνει και παίρνει 30%. Ο Σαμαράς έρχεται δεύτερος με 25% (παίρνει από Καμμένο, Χρ. Αυγή και λίγο ΛΑΟΣ). Το ΠΑΣΟΚ πάνω - κάτω στα ίδια, ας πούμε 15%. Το ΚΚΕ στον κόσμο του και λίγο πιο κάτω στο 7%. Ο Καμμενος στο 5%, η ΔΗΜΑΡ με το ζόρι στο 3%, αλλά Ντόρα - Μάνος μαζί στο 5%. Λείπει ένα 10% που πάει στους ναζί και τους λοιπούς μικρούς. Τι κάνει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ; Θέλω όχι υποχρεωτικά αριστερή, αλλά οπωσδήποτε λογική απάντηση.

Στο βάθος κάλπες

 Εκτός αν προκύψει λύση Κουβέλη

Ενώ ο κ.Τσίπρας παραδίδει την διερευνητική εντολή για να την παραλάβει ο κ. Βενιζέλος, όλα φαίνεται ότι θα κριθούν στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  Οι συναντήσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με τον πρόεδρο της ΝΔ και στη συνέχεια της ΔΗΜΑΡ θεωρείται πάντως ότι θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και θα δώσουν μια «πρόγευση» για το πώς θα κινηθούν στη συνέχεια οι διαπραγματεύσεις
υπό τον κ. Κάρολο Παπούλια. Τις τελευταίες ώρες ωριμάζει η σκέψη να συμπέσουν οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος στην ιδέα να αναλάβει πρωθυπουργός ο κ. Κουβέλης. Σε μια τέτοια περίπτωση η κυβέρνηση του θα είναι «ειδικού σκοπού» με βασικό στόχο την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα σε αυτό το σενάριο πάντως είναι η βούληση του ίδιου του κ. Φώτη Κουβέλη, αφού όπως λέει σε στενούς του συνεργάτες δεν είναι λογικό να προσφεύγουν στον αρχηγό του κόμματος με την μικρότερη κοινοβουλευτική δύναμη, κατά την κατάταξη του τελικού εκλογικού αποτελέσματος. Από την άλλη πλευρά πάντως δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναλύοντας το αποτέλεσμα των εκλογών υποστηρίζουν πως αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που έστειλε ο λαός με την ψήφο του: μια κυβέρνηση συνεργασίας. Και υπενθυμίζουν πως σε όλες τις δημοσκοπήσεις κατά συντριπτικό ποσοστό καταγραφόταν αποδοκιμασία της προοπτικής των επαναληπτικών εκλογών. Την ιδέα μιας «μεταβατικής κυβέρνησης» συζήτησαν, κάποια στιγμή  και στον ΣΥΡΙΖΑ, αν και η πλειοψηφούσα άποψη εκεί προκρίνει την εκ νέου προσφυγή στις κάλπες. Κάτι που ευθέως ζήτησε και με επίσημη ανακοίνωση του το ΚΚΕ.

 

Όλα δείχνουν νέες κάλπες, δυστυχώς…

Ολες οι ενδείξεις δείχνουν πως θα οδηγηθούμε σε επαναληπτικές εκλογές. Ο νικητής των εκλογών Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται ανέτοιμος να διαχειριστεί την μεγάλη ευθύνη που του αντιστοιχεί, θέτοντας όρους και προυποθέσεις για την δημιουργία μιας κυβέρνησης,  που εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον να δεχθούν οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος. Ακόμη και η ευθεία πρόταση του κ. Κουβέλη να προχωρήσει στη δημιουργία μιας αριστερής κυβέρνησης αντιμετωπίστηκε με αμηχανία από την Κουμουνδούρου.

Από το χθεσινό δίωρο στο Κανάλι 9 όπου βρέθηκα, αμέσως μετά την ομιλία του Φώτη στην Αθήνα, δύο παρατηρήσεις. Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κατάπιε τη γλώσσα του (αν και λαλίστατος και άνετος στο γυαλί ως γνωστός τηλεοπτικός δημοσιογράφος, άλλωστε) στο θέμα της απίστευτης πρότασης Τσίπρα για "κυβέρνηση της Αριστεράς" με Aλέκα πρωθυπουργό και στήριξη Καμμένου. Κι όταν προκλήθηκε και προσπάθησε να ξεκαθα...ρίσει αν είναι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή ή την παραμονή στο ευρώ , απλώς τα έμπλεξε. Κατ' αρχήν είπε ότι είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη, όταν του υπενθύμισα όμως ότι ο Λαφαζάνης έχει αρθρογραφήσει υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, άρχισε να λέει ότι σημασία έχει η αγοραστική αξία του όποιου νομίσματος και άλλες ιστορίες για παραλίες. Μιλάμε για απίστευτη θολούρα - στην οποία (και χάριν της οποίας) ψαρεύουν ψηφαλάκια ...

Την Τετάρτη το βράδυ έγινε η παρουσίαση του βιβλίου μου -και φυσικά της υποψηφιότητας μου. Κάποια sites έγραψαν ήδη :

Εντυπωσιακή συμμετοχή είχε η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Νότη Ανανιάδη. Ο υποψήφιος βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και του Φώτη Κουβέλη στην Α’ Πειραιά και Νήσων παρουσίασε το βιβλίο του «Πειραιάς 2011-2012, Κέιμενα για την πόλη, το λιμάνι και τα νησιά» σε κεντρικό χώρο του Πειραιά την Τετάρτη το βράδυ. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Γιάννης Κακουλίδης που είναι επίσης υποψήφιος με την ΔΗΜΑΡ στην Α’ Πειραιά.

Πειραιάς 2011 -2012

Κείμενα

για την πόλη, το λιμάνι και τα νησιά

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου μου « Κείμενα για την πόλη, το λιμάνι και τα νησιά, Πειραιάς 2011-1012», θα μιλήσουμε για την πόλη και την πολιτική  πίνοντας ένα ποτήρι κρασί.

Στο + Ουσία (Παλαιολόγου 5, πλατεία Τερψιθέας), στον Πειραιά

αύριο Τετάρτη 25 Απριλίου, στις 7.30 μμ.

Θα προλογίσει ο Γιάννης Κακουλίδης

 Νότης Ανανιάδης, υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Πειραιά και Νήσων με τη Δημοκρατική Αριστερά και τον Φώτη Κουβέλη

Γιάννης Κακουλίδης, υποψήφιος με την ΔΗΜ.ΑΡ. στη Β’ Πειραιά

Νότης Ανανιάδης - προεκλογικό φυλλάδιο

Αριστερά με αριστερά έχει διαφορά.

Η δημοσκοπική έκρηξη των κομμάτων της αριστεράς, αλλά και η αδυναμία των μέχρι πρόσφατα «μεγάλων» κομμάτων να αποσείσουν τις τεράστιες ευθύνες που διαχρονικά έχουν και τα δύο για το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα και η κοινωνία επαναφέρουν την «πρόταση» για μια εκλογική ένωση των κομμάτων της αριστεράς.
Πρόκειται για μια πρόταση στην οποία επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ που ηχεί μεν θετικά σε συναισθηματικό επίπεδο , αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Μια πρόταση απολίτικη που  δεν στηρίζεται σε καμία πλατφόρμα, παραμένει κενή ιδεολογικού και προγραμματικού λόγου - λες και η «ενότητα» είναι ένας ουδέτερος όρος. Μια πρόταση κενή περιεχομένου, χωρίς αποδέκτες. Το ΚΚΕ απαντά συστηματικά αρνητικά- γι' αυτό τις λύσεις θα τις δώσει αυτόματα μόνο ο σοσιαλισμός.  

Πειραιάς μ.μ (μετά το μνημόνιο)

Προδημοσίευση από το βιβλίο του Νότη Ανανιάδη* «Πειραιάς 2011-2012 Κείμενα για την πόλη, το λιμάνι και τα νησιά»
Περνάνε τα χρόνια, μεγαλώνουμε, αλλάζουμε, αλλάζει κι η πόλη. Μόνο που αυτή μικραίνει. Όπως οι γέροι άνθρωποι μαζεύουν, έτσι κι ο Πειραιάς συρρικνώνεται. Εικοσιπέντε χρόνια πέρασαν από τότε που άρχισα να αρθρογραφώ για «το Νησί μου, τον Πειραιά». Στην πραγματικότητα θα μπορούσα να προσθέσω και μερικά σχόλια της φοιτητικής μου περιόδου, με αναφορά πάλι στον Πειραιά, σε περιοδικά όπως η «Κριτική», αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος  το χρονολογικό ισοζύγιο να βαρύνει  ιδιαιτέρως.

 Άλλωστε μόλις που πενηνταρίζω. Ή μήπως μόλις πενηνταρχίζω;

Να παραδοθεί την 6η Μαΐου

Στα νησιά, στα χωριά, πίσω στις πόλεις, σε αυλές, ταράτσες ή σε σπίτια μέσα φιλικά, ακόμη κι όταν ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος κι άφηνε το Έαρ το γλυκύ να περιμένει λίγες μέρες ή βδομάδες πριν έλθει κι εγκατασταθεί, δεν πιστεύω πως υπάρχει Έλληνας που να μην ένοιωσε –ιδίως φέτος- πως όσα μνημόνια κι αν ψηφιστούν αυτό που έχουμε και λέμε Πάσχα, όπως το αντιλαμβάνεται καθείς κι ότι σημαίνει στον καθένα, αυτό, ε λοιπόν όχι, καμιά τρόικα δεν μπορεί να μας το πάρει. 

Μετρό και Τραμ στο λιμάνι; Ναι, μεν , αλλά…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όντως όπου κατασκευάζεται μετρό η περιοχή αναβαθμίζεται και γύρω από τους σταθμούς η αξία γης εκτινάσσεται. Ακόμη και ότι η ταλαιπωρία είναι προσωρινή , ενώ το έργο και τα οφέλη από αυτό μόνιμα. Έτσι η συζήτηση για το μετρό ξεκινά με θετικό πρόσημο. Ανακοινώθηκε επισήμως σε συνέντευξη την Τρίτη (από τον αρμόδιο υφυπουργό, τον αντιπεριφερειάρχη Πειραιά και τον πρόεδρο της Αττικό Μετρό) ότι επιτέλους θα φτάσει στον Πειραιά και το λιμάνι το 2017. Με καθυστέρηση περίπου 15 ετών! Κάλλιο αργά παρά ποτέ.  Θα έλθει και το Τραμ από το Ν. Φάληρο σε δυο χρόνια, ακολουθώντας την υφιστάμενη (και αμφιλεγόμενη) χάραξη.

Κοσμογονία λοιπόν. Ή μήπως όχι ακριβώς;